25 Op naar Engeland

Hoera, geslaagd!

Nee nog even en ik hoop binnen twee dagen al mijn examens te hebben afgerond voor mijn Life Coaching studie zodat ik een eigen coachingsbedrijfje zowel via internet als face to face kan beginnen. Andrew is er ook mee bezig, hoewel het op een laag pitje staat omdat hij eerst zijn andere studie wilde afronden. En nu is het dan zover; Andrew is geslaagd voor zijn tweede Master, in Future Studies aan de Business School van de universiteit van Stellenbosch! Wat ben ik trots op hem! Nu hebben we beiden 3 dus in totaal 6 diploma’s in da pocket! Dat hebben we dik gevierd met een drie daags uitje naar de West Kaap en uitgebreid etentje in een prachtig wijnhuis na afloop van de uitreiking! Omdat de diploma uitreiking in Stellenbosch is, besloten we er voor 3 dagen naartoe te vliegen, samen met Wendy. Wel bijzonder, want je moet er dus echt 3 dagen voor uittrekken. Een om erheen te vliegen, twee voor dag zelf en drie om weer terug te vliegen. Want vanaf het Kaapstadse vliegveld is het zeker een dik uur rijden naar Stellenbosch. De uitreiking was in totaal 5 uur want je moest er 2 uur van tevoren zijn. Dat kan je dus niet in 1 dag proppen. Goed excuus om er maar een vakantie van te maken. En ik dacht nu we er toch zijn en we er niet zo 1-2-3 weer terug komen…. Zullen we uit eten gaan met de eigenaren van het landhuis bij wie we in januari in hun achtertuin getrouwd zijn? En wat is een betere locatie dan bij de Alphen, het restaurant en hotel waar we de receptie en etentje hadden van onze bruiloft? Gelijk daarvoor even een vier uur Brits kopje thee en scones doen met Andrews familie in Kaapstad. Ik vond het heel bijzonder om weer terug te zijn op de plek waar we getrouwd waren, dan denk ik even weer ‘huh’ is dit mijn leven? Want zo’n prachtige simple bruiloft op zo’n mooie locatie met 26 graden en geen wolkje aan de lucht…. Dat had ik nooit durven dromen!

De volgende dag gingen we naar de universiteitswinkel om een stropdas van de universiteit te kopen. Hier begon het al: de mama achter de kassa staarde ons aan en zei ‘Sorry als het niet in de winkel ligt, dan hebben we het niet’. December is DE maand voor diploma uitreikingen (want het nieuwe studiejaar start in januari) en natuurlijk is er een baba geweest die bij de bestellingen van de winkel niet heeft stilgestaan bij het feit dat er honderden mensen in december afgestudeerd zijn en daarvan de mannen stropdassen willen kopen voor de uitreiking. Want alle mannen moeten in pak, vrouwen in een nette jurk. Zo’n diploma uitreiking gaat heel officieel hier. Haha. Dus gelukkig had Andrew een stropdas van de universiteit van Pretoria mee. Maar ja dat is natuurlijk niet wat je wilt dragen als je 1600 kilometer verderop bij een andere universiteit afstudeert. Toe maar weer. Na een bezoekje aan de winkel in Stellenbosch, reden we een stukje van de wijnroute, prachtig door de bergen. En om drie uur moest Andrew zich melden bij de universiteit. Zo’n cape ding om en op naar de groep studenten om met zijn allen twee uur lang in de verschrikkelijke hitte met driedelig pak en cape te wachten. Wendy en ik konden twee uur wachten in een grote zaal. Waarom je daar nu allemaal twee uur van te voren moet zijn? Maar ja tis Afrika. Soms moet je tegen mensen hier zeggen dat ze er een half uur eerder moeten zijn dan dat je met ze hebt afgesproken, want te laat komen is hier orde van de dag. Dus ja wat doe je dan twee uur? Ik dacht laat ik eens het programmaboek doorspitten. Alle programma’s van de vijf dagen stonden uitvoerig beschreven, want er waren meer diplomauitreikingen die week. Alleen op de dag dat wij er waren… stond Andrews naam niet in het boek. Zijn hele studie stond er ook niet bij. Zouden ze van de universiteit de verkeerde dag hebben doorgegeven? Snel ging ik door alle studentnamen van de dagen waarop er Business studenten afstudeerden… Geen Andrew. Even dachten Wendy en ik dat we voor niets een vermogen hadden uitgegeven aan vliegtickets, accommodatie en een huurauto… Ik whatsappte Andrew die natuurlijk in paniek terug stuurt, kan je even iemand daar vragen? Ik dus snel op zoek naar een mama van de organisatie, die naar een baba liep om te checken. Nee hij stond wel op de meest actuele lijst. Ze staarde mij aan en zei ah maar dat gebeurt zo vaak dat ze namen vergeten. Daar sta je dan met je goede gedrag… Wat is er nu zo moeilijk aan dingen op tijd en netjes regelen? Gelukkig waren we dus niet voor niets helemaal naar Stellenbosch gegaan. Twee uur wachten later startte de ceremonie. Volkslied, gebed, zang en muziek. En een mega lange rij studenten, allemaal in afwachting van hun dipoma. Na twee en een half uur zag ik Andrew op het podium verschijnen. Hij kreeg een tikje van de professor Barabas zijn hoed op zijn hoofd terwijl hij neerboog en daarna werd zijn ja wat was het eigenlijk, een soort toga om zijn nek gedaan. Vervolgens werd zijn diploma in een koker aan hem overhandigd. Een half uur later was de zitting over, pfoe na 5 uur lang zitten was het wel even lekker om weer de benen te strekken. We lopen in de sleur mensen naar buiten, langs de onbewaakte tafel waar nog 30 diploma kokers open en bloot liggen… Idioot haha. Ik zei tegen Andrew, check maar eerst even in je koker of er wel een diploma in zit, zo ja of ze je naam wel goed hebben gespeld en eigenlijk of je uberhaupt wel de goede diploma binnen hebt gekregen en niet die van iemand anders. Haha!

Ik kijk echt nergens meer van op hier. En ik ben er eigenlijk ook wel even klaar mee. Constant over je schouder moeten kijken. Huis vol hekken, tralies en altijd op alarm als je gaat slapen of als je weg bent. Auto op slot en soms zelfs door rood moeten rijden ‘s avonds omdat het te gevaarlijk is om in je uppie voor rood licht in je ‘locked car’ te wachten… Constant drie dubbel moeten checken of dat gene wat je wilt doen met behulp van andere mensen, ook daadwerkelijk zonder fouten wordt gedaan. Mensen die hier wonen weten gewoon niet beter. Geef mij maar iemand aan de telefoon, klantenservicebalie, op het gemeentehuis die mij het juiste antwoord geeft op mijn vraag en de service verleent die ik kan verwachten omdat die persoon in kwestie de voor de desbetreffende baan opgeleid zou moeten zijn, dan constant zelf te moeten checken of de persoon wel naar behoren zijn of haar werk doet.  Of dat je moet zeggen, kan ik de manager spreken? Oh en ook met eten, ik had namelijk een poosje terug een kakkerlak over mijn spareribs lopen, Andrew had een kippenbot in zijn vegetarische gerecht en het is mij al regelmatig overkomen dat ik een haar in een gebakje vind… Ik moest wel lachen tijdens het kinderkerstfeest in de kerk afgelopen zondag. De kinderen voerden een theater stukje op. Toen de dieven alle kerstcadeautjes hadden gestolen riep 1 van de kinderen: ‘laten we de politie bellen’, waarop een ander kind zei. ‘Ah nee die nemen toch nooit op’. Het publiek lag helemaal dubbel, terwijl ik dacht hoe hopeloos is dit? Wat leer je je kinderen? Haha. En trouwens, laatst las ik op facebook een post van iemand die zei ‘112 bellen heeft geen zin want er is sinds eergisteren een stroomstoring op het politiebureau dus je krijgt geen gehoor’. Ok dus wat te doen in serieuze noodgevallen?

When you try your best but you don’t succeed..

Sinds drie weken zie ik een blanke vrouw dag in en dag uit bij ons op de hoek van de straat staan met een handgeschreven bordje: werkeloos en 3 kinderen, helpt u mij alstublieft. Ze staat te bedelen bij de stoplichten…. Dan realiseer ik me wel hoe makkelijk het is om hier in de schulden te raken. Er heerst de omgekeerde apartheid, blijkbaar krijgen donkere mensen zonder diploma of werkervaring voorrang op blanke opgeleide mensen, is mij verteld. Kansen zijn niet echt gelijk. En banen zijn schaars. Overheidssystemen werken niet, behalve als je met een flinke zak geld komt aanzetten, dan zij er dure kosten voor prive ziekenhuizen omdat de overheidsziekenhuizen niet werken, bovenop de gewone kosten. Wendy’s buurvrouw is doodgebloed in de wachtkamer van een van de overheidsziekenhuizen omdat ze uren lang moest wachten. Dat gebeurt wel vaker hier.  Zoveel stappen die je moet zetten om veilig te zijn in verband met criminaliteit (en het bijbehoordende prijskaartje, zoals de security company die je maandelijks betaalt want in geval van inbraak sturen ze beveiliging op je af). Om je telefoonrekening af te sluiten, op te zeggen of je adreswijziging door te geven zit je zo een half uur langer aan de telefoon te wachten totdat iemand de haak er op gooit omdat het thee tijd is of dat ze geen zin hebben je te woord te staan. Gisteren op een verjaardag hoorde ik een verhaal van iemand die 50 minuten aan de telefoon zat te luisteren naar weet ik hoeveel verschillende irriterende muziekjes en een bandje ‘blijft u aan de lijn’ en dan uiteindelijk zes klantenservice medewerkers verder blijkt dat ze je niet te woord kunnen staan om je bankrekening nummer te wijzigen over de telefoon…. All you hear them say is ‘Phone back tomorrow’. Service in Zuid-Afrika, zowel van de overheid als andere instellingen… service is ver te zoeken en reken er maar op, er zal altijd iets fout gaan. Met die come back tomorrow mindset is het een behoorlijke uitdaging om niet in de schulden te raken als het allemaal even wat tegen zit. Nelson Mandela heeft grote stappen gezet in het proces voor gelijke kansen, echter twee presidenten verder… heeft Zuma nog niet heel veel voor het volk betekend.

Bijna twee jaar verder. Van alles dus geprobeerd, maar het is niet gelukt om als hoogopgeleide blanke getrouwde vrouw iets van de grond te zetten in Zuid Afrika. Althans betaald. Zoveel formulieren en instanties had ik nodig om tig pogingen te wagen om voor ieder afzonderlijke bedrijf  een stickertje in mijn paspoort te krijgen dat mij toestaat mijn kwaliteiten en talenten in te zetten om een verschil te maken in dit land…. Helaas pindakaas. Ik hoor nog zo de mevrouw die ik na een half uur wachtend aan de telefoon kreeg ‘Aai traai maai best’ zeggen. Dat ging over de erkenning van mijn Nederlandse diploma’s, je hebt een of ander papiertje je nodig als buitenlander om je werkvergunning papieren aan te vragen. Nu ruim een jaar verder, 13 maanden later dan het moment dat ik dat papiertje zou hebben gehad omdat ik extra geld had betaald voor een fast speed up service, is het hen nog steeds niet gelukt om dat papiertje terug te sturen naar mijn adres. Of de postbodes waren weer aan het staken, wat regelmatig gebeurt. Post komt 9 van de 10 keer niet eens aan. Hoewel, ik heb een jaar geleden wel een verkeerd certificaat van die overheidsinstantie ontvangen, met verkeerde universiteitsnamen, dat mij vertelt dat mijn diploma’s gelijk zijn aan Bachelor niveau heb terwijl ik toch echt in 2008 mijn Master diploma Onderwijskunde in ontvangst heb genomen. Bleken de steden van de universiteiten waar ik in Nederland heb gestudeerd ook nog eens verwisseld te zijn. Dat papiertje is een jaar geleden teruggestuurd zoals ze mij vertelden aan de telefoon na weer een half uur na een muziekje te hebben geluisterd te hebben. Dan zouden ze de juiste terug sturen wat natuurlijk nooit is gebeurt. Het schijnt dat je vaak niet eens iemand aan de telefoon krijgt, dus dat is al wel een gelukje. Maar een papiertje met de correcte gegevens toesturen, is dus niet gelukt. De betaling is blijkbaar wel gelukt want de 100 euro is gewoon van mijn rekening af.  En dit is voorbeeldje 1 van de zovele pogingen die ik heb gewaagd. Nice try. Zoals ik vaak hoor hier, Africa is not for sissies!

Een verschil maken

Je kent het verhaal inmiddels wel als je mijn blog volgt: Als met een local getrouwde vrouw heb je voor iedere afzonderlijke aangeboden baan een werkvergunnning nodig en om een werkvergunning aan te vragen heb je een baan nodig. Tsja. Hoewel ik banen heb gehad maar niet uitbetaald kon krijgen, heeft Zuid-Afrika wel degelijk een verschil gemaakt in mij…. En heb ik wel degelijk een verschil gemaakt in de sloppenwijken hier. En werken met en voor de mensen in de sloppenwijk, op weg naar een betere toekomst voor hen, dat was best interessant. Zit je daar naast het afgedankte klaslokaaltje op een half gebroken plastic stoeltje te luisteren naar een verhaal van een ‘mama’ over alle ellende en armoede in haar leven, dan lijkt opeens je eigen frustratie met de overheid niet zoveel voor te stellen. Raak je ergens over geirriteerd, de beste tip is om je dan met mensen te omringen die het minder hebben dan jou. Dan stop je al gauw met je zelf-medelijden-feestje in je eigen huis op de bank. Dan stopt dat bandje in je hoofd over hoe gefrustreerd je je voelt en dat maar steeds op de repeat staat, wel even.  Het heeft me zeker bezig gehouden. Want hoe ga je als strak geplande en gedreven Nederlander om met zo’n bizarre situatie als dit? Mensen in sloppenwijken hebben veel minder dan ik, ook al ben ik koos werkeloos. Wat een les voor mezelf, om te leren genieten van het leven zonder dat ik ook maar ergens controle over had. Zonder financieel iets te kunnen bijdragen, niet wetende hoe en waar de toekomst gaat zijn.  Maar het is goed zo. Heb dus mooi mijn Britse vent aan de haak geslagen! Tijd voor iets nieuws. Alles geprobeerd, maar deuren blijven dicht. Na tig bezoekjes aan het gemeentehuis, na een bezoekje aan Londen, na veel gebed, na veel gesprekken met mensen die erg dichtbij ons staan zoals onze familie, vrienden en collega’s lijkt het of de deuren open gaan aan de andere kant van de wereld. Andrew en ik gaan de stap wagen om ons leven verder op te bouwen in……. de UK! Het enkeltje is al geboekt, voor januari 2014! Tot nu toe heeft solliciteren met mijn eigen herschreven en vertaalde CV, met de voetnoot, kan een solliciatiegesprek vanaf Skype plaatsvinden omdat ik aan de andere kant van de wereld ben, niet echt iets opgeleverd. Wat ik ook wel begrijp. Het gaat om netwerken, je gezicht laten zien en vooral direct beschikbaar zijn.

We hadden als even een lijstje opgesteld, want welke dingen willen we hier afronden alvorens we vertrekken?

·         Ons koophuis opknappen (oa deuren, muren en plafond verven; keukenkastjes en wandtegels opknappen, de slaapkamerkasten en slaapkamer vloer updaten): check

·         De tuin opknappen: check

·         Ons huis te koop zetten: check

·         Andrew helpen met de afronding van zijn tweede Master scriptie in Future Studies: check

·         Het praktische plan uitwerken, ik ga eerst, dan heeft Andrew hier nog een baan en zodra ik werk heb komt hij zodat ik inkomen heb: check

·         Enkeltje Londen voor mij boeken via Emirates zodat 40kg in totaal mee kan: check

·         Email uitwisseling met Andrews familie in London die we laatst nog hebben gezien daar, mbt logeeradres voor als ik direct aankom in London:  check

·         Mijn Engelse CV laten herschrijven door een professional aangezien men maar 20 seconden naar je CV kijkt: check

·         Mijn CV uploaden op verschillende recruitment agency websites: check

·         Netwerken met onderwijsinstellingen in de UK: check

·         Kleding uitverkoop houden, oftewel alle overtollige zomerse kleding weggeven aan vriendinnen met dezelfde maat: check

·         Mijn Life Coaching afronden: bijna check

·         Besluiten wat op de Zuid-Afrikaanse Marktplaats te zetten en wat mee het vliegtuig in te nemen: bijna check

·         Backpack inpakken: bijna check

·         Ouders en broer van het vliegveld oppikken voor een zomerse kerst: bijna check

Grote Afsluiter met beide gezinnen

Over drie weken vlieg ik dus naar London. Andrew vliegt mij achterna, maar een paar weken later. Want we vinden het een prettiger idee dat een van ons een inkomen heeft. Nu heeft Andrew er een en zodra ik een baan heb geregeld in bruisend Londen, zegt Andrew zijn baan op. Ik mag in het begin bij zijn oom en tante die twee getrouwde dochters van mijn leeftijd in dezelfde wijk hebben wonen, logeren. Dus dat is wel even fijn! Ik heb hen tijdens onze reis naar de UK en NL heel wat vrienden gezien die ik hier ook al eens in Zuid Afrika heb ontmoet, dus helemaal naar een vreemde stad ga ik niet. Spannend dus! Een van die stelletjes is op dit moment tijdens de kerstdagen in PE trouwens. Raar idee om ze straks weer in Londen te zien. En die tijd dat we niet samen zijn zal zo om vliegen en hoe leuk zou het zijn, dat als ik Andrew van het vliegveld kom ophalen, dat ik dan de sleutel van ons nieuwe gemeubuleerde huurhuisje aan Andrew kan overhandigen! We weten al wel precies in welke wijk we willen wonen en als onze banen te ver weg zijn, dan weten we ook in wat voor soort huis we willen wonen. Lijkt me zo heerlijk om onze woonruimte, bankrekeningen, sofinummers enzovoorts zelf weer te kunnen regelen. Want hier heb ik bij alles Andrew nodig, hij weet hoe met de mama’s en baba’s om te gaan. Ik ben veel te direct. Heerlijk, straks geen baba’s en mama’s, geen ingewikkelde ongeschreven regels die je moet volgen om iets aan te vragen en dan vervolgens iedere week achteraan moet om te checken of het allemaal wel gaat zoals op het aanvraag formulier staat beschreven. Haha. Maar er zijn vast weer dingen die ik in Londen ga missen die ik wel weer hier heb.

Voor het zover is, komen eerst mijn ouders en mijn jongste broer naar Port Elizabeth om kerst en oud en nieuw te vieren! Super! We kunnen niet wachten! Want zo kan ik mooi een stukje delen van hoe het leven hier is. Beetje ontbijten met uitzicht vanaf het balkon op de giraffen en zebra’s in het safaripark…. Rondtouren langs de prachtige kust. Boottochtjes. Braais, kerstlunch in de Britse club (traditie in mijn schoonfamilie!). Dus net of je in Engeland bent, maar dan de airco aan in plaats van de verwarming aan. En Andrews broer en schoonzus die in Singapore wonen, komen ook. Op 2 januari geef ik een groot verjaardags- en afscheidsfeest. Ook al vlieg ik een paar dagen later, op dat moment zijn mijn ouders en broertje plus zijn broer en schoonzus er ook. Zin in! En toch is het ook een beetje raar. Want we hebben geen idee wat ons te wachten staat. Hoewel ik al wat afspraken heb gepland staan met uitzendbureaus en ook een tweede sollicitatiegesprek bij een school om als docent aan de slag te gaan. Afgelopen dinsdag had ik mijn eerste gesprek over de telefoon. Dus wie weet! Met vijftig universiteiten alleen al in Londen, kan ik zeker wel aan de slag als docent of onderwijskundige!

Blaffende honden… poepen niet?

Ook weer een bijzonder verhaal…. Vanwege het verkoopklaar maken van ons huis, hebben we een aantal nachtjes gelogeerd bij Wendy. Wat overigens super gezellig is, want we gaan gewoon op the same old same voet verder. Ik leen haar nagellak, zij leent mijn kleding. Haha.

Tijdens een van die nachten was er een enorme Afrikaanse storm. Wendy’s hond Amy is nogal bang voor onweer, dus ‘s nachts word ik wakker van iets wat op mijn voeten ligt te trillen. Als een reflexreactie schop ik mn voet omhoog en valt de hond van het bed af. Gelijk een boze Andrew, want de hond is doodsbang. Daarom is ze bij ons. Maar ik heb het niet zo op honden op mijn bed. Half wakker heb ik opeens een hijgende hond naast me, enorm trillend vanwege de storm buiten. Andrew aait haar wat om haar te kalmeren en stapt later even het bed uit om een hondenkoekje te halen. Opeens denk ik… wat ruik ik toch? En nee dat was niet Amy’s adem…. Ze had het hele bed ondergepoept! Zo sliepen wij dus ook niet meer….

Slotfeest

Dan is er het slotfeest. Zo met nog maar drie weekjes te gaan, leek het me wel een leuk evenement zoals afsluiter.  Bij de beachfront in Port Elizabeth, dat is de promenade, is er blijkbaar een jaarlijks groot feest met vuurwerk. Andrew had mij al helemaal blij gemaakt, want hier ging hij dus als kind tijdens apartheid vaak heen. Er waren alleen blanke mensen want donkere mensen mochten er niet komen, alles was op en top geregeld. Overal mooie lichtjes langs de promenade. Er is een met kerstlampjes verlichte vallei genaamd happy valley, waar je lekker kunt wandelen. Laat kerst maar komen! Maar kerst hier is lang niet te vergelijken met kerst in Nederland. Dat knusse met al die lampjes buiten en lekker warm binnen zitten met chocolademelk en een toef slagroom gaat hier niet echt op. Zeker niet met het volgende, want toen we vanaf ons huis naar de promenade liepen was de helft van de lampen uit. Happy Valley was niet Happy Valley maar Happy. De valley lampjes deden het niet of waren misschien wel gestolen? En dit op de belangrijkste avond van het jaar…. Op sommige plekken was het pikkedonker. En omdat ik als buitenstaander niet zo goed kan ruiken of het dan wel veilig is om daar te wandelen, volgde ik Andrews advies op: als er veel mensen op de been zijn, is het doorgaans veilig. Dus lopen we over het pad met de half kappotte, gestolen of door de gemeente vergeten te repareren of te verwisselen lantaarnpalen en kerstverlichting naar de pier. Hoe dichter we bij de pier kwamen, hoe drukker. We sjokten tussen de mama’s en de baba’s. We waren zo’n beetje de enige blanke mensen. Een gemiddelde donker gekleurde Zuid-Afrikaan loopt misschien twee keer zo langzaam als wij. We dachten al straks zijn we niet op tijd. Maar natuurlijk, op zijn Afrikaans start het niet exact om 7 uur maar gerust een paar minuten later. We hadden een mooi plekje bijna vooraan veroverd dus dat was mooi. Alleen… de tweede vuurpijl ging recht het publiek in. Ik dacht wegwezen hier! Zou die persoon die een foutje had gemaakt met die tweede vuurpijl ook nog meer foutjes hebben gemaakt!? Ik zag het al helemaal voor me dat de rest van de vuurpijlen ook regelrecht het publiek in zou gaan, in plaats van omhoog. Dus dan maar toch ergens achteraan staan. Na afloop zei Andrew; laten we naar die knusse tentjes gaan. Ik had zo’n idee van een kerstmarktplein zoals in Maastricht. Maar nee, dit waren 10 eettentjes die allemaal hetzelfde verkochten: Boerewors rolls. Dat zijn hotdogs met boerenworst. Er was 1 caravan, met een mama erin. Boven het luikje stonden de woorden: mama kippie. Ik kom natuurlijk niet bij van het lachen. Haha. Want die mama kon haar achterste amper draaien. Heel interessant om dit evenement te zien en interessant om te horen hoe Andrew het vroeger meemaakte en hoe het nu half half aan toe ging.

Het komt allemaal…

Het huis staat dus te koop en de makelaar verwacht dat het binnen 3 maanden is verkocht. Op dit moment, nu ik dit verhaal schrijf, is er een open huizen dag. Andrew zit in Kaapstad voor werk, er zijn vreemde mensen in mijn huis en ik zit hier in een restaurantje met een kopje koffie me in te schrijven bij education recruitment agencies met mijn nieuwe Engelse adres, te googlen hoe ik een Engelse bankrekening kan openen, hoe ik mijn zorgverzekering kan regelen. Ik zoek leuke gemeubileerde appartementjes… Allemaal voorbereidingen. Ik stel me voor hoe het is als je zwanger bent, dan ben je 9 maanden aan het voorbereiden voor iets, wat al helemaal in het begin niet zichtbaar is. Een kindje, je weet alleen dat je leven heel erg gaat veranderen, maar je weet niet hoe en wat. Zo voelt het nu ook voor ons. Het huis te koop, vlucht geboekt. Tijdelijk adres geregeld. Nu nog de banen. Papierwinkel voor visa is niet nodig. Pfoe dat scheelt!

Dit sal allemaal reg kom, dat zeggen ze hier in Zuid-Afrika.