26 Nog maar een weekje

Aan alles komt een eind, dit is dan ook mijn laatste blog. Althans laatste Nederlands geschreven blog. Want mijn publiek is inmiddels wel wat uitgebreid. Nu ik over een weekje naar Londen vlieg heb ik een Zuid-Afrikaans EN Nederlands publiek. In het vervolg kun je mijn verhalen lezen op een nieuwe blog, ik laat je de website binnenkort weten!

Ontbijten tussen de zebra’s

Daar zit je dan lekker vroeg op het balkon druk in gesprek met met je broertje die een croissantje aan het eten is, komt de buurman ook even goedemorgen zeggen. Andrew en ik maken steeds zo’n grapje met goeiesmogges van Jiskefet, haha. Na 15 minuten komt de buurman toch wel heel erg dichtbij met zijn langnek. Nog even en hij steekt bijna zijn hoofd over de reling om de yoghurt uit het schaaltje te likken. Welkom in Kragga Kamma Safari Park, net buiten Port Elizabeth.  Overal horen Andrew en ik de ooh’s en aah’s. Nee niet de dieren, maar mijn broertje en ouders die twee nachtjes in dit park overnachten helemaal het einde vinden. Inmiddels draai ik me ‘s ochtends vroeg gerust nog even om in bed als familie zebra komt oversteken voor de lodge. Ooit in mijn leven had ik bedacht leuk al dat harde studeren en direct het harde werken, ik ga er mooi voor een paar maanden tussenuit om een wereldreis te maken. Ik ben blij dat ik dat niet in 1 keer heb gedaan, maar in etappes. Want dan na een tijdje reizen zullen je eigen lange ooh’s en aah’s weer veranderen in een korte ow… want hoe meer je ziet en beleeft, hoe minder opvallend en bijzonder het wordt. Zo kijken wij Nederlanders niet op van de oude historische gebouwen, koeien, fietsen, klompen en molens. Maar Andrew vond het helemaal geweldig al die prachtige typisch oerhollandse dingen tijdens onze derde keer samen in Nederland afgelopen september. Elburg, het bijna 800 jaar oude stadje waar ik vandaan kom, werd door Andrew beschreven als ‘it is like I am in a movie set!’ Je in een voor jou bekende situatie of omgeving begeven met mensen die iets nog nooit hebben gezien, is heel bijzonder. Dit gebeurde dus met Andrew in Nederland en met mijn ouders en broertje tijdens hun bezoek aan Zuid-Afrika de afgelopen dagen. De lange ooh’s en aah’s kwamen toen ze de eerste neushoorns zagen tijdens het ontbijt in het safari park, toen mijn broertje ook ging bungee jumpen vanaf een 216 meter hoge brug, toen we uitzicht hadden op de dolfijnen die in de oceaan even gedag kwamen zeggen, toen we een ritje met de speedboat van vrienden van ons in een lagune maakten, toen verkoeling in de outdoor jacuzzi van het luxe verblijf zochten, toen we 5 keer aanwezig waren bij een typisch Zuid-Afrikaanse braai (ja zo eentje dat je om 6 uur wordt uitgenodigd en pas tegen 10 uur je vlees op je bordje hebt want zo gaat dat nou eenmaal hier, het vuur wordt pas aangestoken als de gasten komen en je wacht pas met eten tot je alle kilo’s vlees er doorheen hebt gebraaid), toen we gingen wandelen langs het strand en de boulevard met palmbomen bij ons huis hier vlakbij, toen we in het verfrissende zwembad tijdens eerste Kerstdag plonsten en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb ook een stukje met ze in een van de townships in gereden en het schooltje laten zien waar ik vrijwilligerswerk met de special needs kinderen heb gedaan. Omdat ik dag in dag uit ellende en armoede zie, kijk ik er inmiddels niet meer van op. En dat is eigenlijk heel raar dat je zo snel kan wennen aan je omgeving. Wat een feest zo met mijn broertje en ouders die hier Port Elizabeth en omgeving kwamen verkennen!

Sinterklaas op kerstavond vieren

Hoe leg je hier nu weer Sinterklaas uit? Omdat Sinterklaas het hele eind vanaf Nederland naar het meest zuidelijke puntje van Afrika moest varen, werd er in Port Elizabeth Sinterklaas met vertraging gevierd; de dag nadat mijn familie hier kwam. Ze bleven bij Wendy voor een paar nachtjes logeren. We hadden bedacht om zes uur ‘even’ te eten, maar dat ging uiteraard op zijn Brits dus om half 11 zaten we pas met nog niet eens de koffie en thee in de woonkamer en kwamen de cadeautjes te voorschijn. Die thee en koffie sloegen we maar over, want zo op zijn Brits ben je gelijk weer een uur verder! Eenmaal op de bank, zagen we heel wat grappige in Nederlands-sinterklaas-papier verpakte cadeautjes op de stapel in het midden liggenl. En een grote Xenos dobbelsteen voor het dobbelspel. Ik had mijn schoonouders en Andrew instructies gegeven voor wat in te slaan: 1 serieus cadeau en 2 grappige. Nou die grappige zaten er zeker tussen, wat dacht je van bijvoorbeeld een fietsbel die ze hier natuurlijk nooit gebruiken omdat fietsen te gevaarlijk is met het verkeer en criminaliteit. Of van die Delfts blauwe en Zuid Afrikaanse beeldjes. Het was hi-la-risch want regelmatig kwamen er van die droge Britse opmerkingen tussendoor. Heel veel gelach en erg geslaagd!

Kerst in de Britse club vieren

Op Eerste Kerstdag, dat is dan ook de enige kerstdag hier, gingen we ‘s ochtends naar de kerk. Het was interessant voor mijn ouders om te zien hoe ‘open’ en ‘vrij’ onze kerk is. En natuurlijk om Andrew, hun zwager en schoonzoon op het podium te zien. Daarna ging het drie delig pak aan want we zouden naar de Britse club om te lunchen. En ons is verteld, alles gaat volgens de regels. Maar het is een beetje vergane glorie daar. Want het is nog heel ‘traditioneel’, alsof de Britse tijd heeft stilgestaan hier in Zuid-Afrika. Oorspronkelijk dus opgericht door de Britse mannen die daar jaaaaaaaaaaaren geleden zich vestigden. Eens waren enkel mannen toegestaan de deuren te betreden heden te dage mogen dames gewoon naar binnen. Sterker nog, de manager is sinds een paar jaar een dame. Eens was een driedelig pak een vereiste om naar binnen te kunnen, tegenwoordig letten ze niet zo nauw meer op de kledingvoorschriften. Maar ondanks de temperatuur die achter in de twintig was, heb ik mijn broertje en vader gewoon hun drie delig pak mee laten nemen uit Nederland. Dit op advies van Andrew. Komen we daar bij de Britse club aan, blijken de meeste mensen zonder pak rond te lopen. En on top of that, deed de airco het niet! Mijn broertje vroeg, ok lunch is dus om twaalf uur, wanneer staan we weer buiten want ik zou het niet erg vinden om mijn pak te verwisselen voor mijn zwembroek! Nou we stonden uiteindelijk pas om vier uur weer buiten. Vier uur, heb je ooit voor vier uur lang gelunched? Haha. Allereerst drankjes bij de bar en een uur later mochten we naar de dining-room. Liggen daar van die mister Bean crackers op de tafel. Mijn broertje en ik kwamen niet meer bij! Toen iedereen eenmaal hun plekje had gevonden, hoorden we bam-bam-bam! Wij nog even snel een foto maken voor onze broer en direct even door whatsappen! Want dit was pure nostalgie, die videoband met de Kersmis-aflevering van mister Bean erop, hebben we vroeger grijs gedraaid. Geweldig! En wat komt er uit de cracker? Een kaartje met een onwijs flauwe Britse mop, een klein speeltje en… een papieren kroontje! Ik heb steeds tegen mijn ouders en broertje gezegd: als je niet weet wat je moet doen, kijk gewoon naar mij en Andrew en kopieer dat gedrag. En dan kijk ik wel weer wat de rest doet. Nou, de rest deed allemaal hun hoedje op, dus deden wij dat gewoon ook. Daar zit je dan. Eerste Kerstdag met bijna 30 graden, binnen in een Britse club in Zuid-Afrika, in je driedelig pak en met je kroontje op je hoofd. Gewoon omdat iedereen het doet. Ik ben benieuwd hoe mijn broertje dit verhaal aan mijn broer gaat uitleggen! En al helemaal de wending, want eenmaal weer buiten, reden we snel naar huis om verkoeling te zoeken in het zwembad!

Oud en nieuw in de achtertuin vieren

Hoe kan het dan ook anders, we waren uitgenodigd voor zelfs twee braais op oudjaarsavond, bij Wendy in de achtertuin en bij vrienden van Andrew een eindje verderop in dezelfde wijk. Dus gingen we even snel tijdens Wendy’s braai voordat het eten werd geserveerd, op bezoek bij de andere. Je bent zo de hele avond zoet met een braai, dat is meer een sociaal gebeuren dat echt uuuuren duurt. Er wordt hier dus behoorlijk wat afgebraaid op oudjaarsavond, even wat anders dan al het vuurwerk dat in Nederland wordt afgestoken. Want dat kennen ze hier dan net weer niet. Heel bijzonder want we konden zo mooi met het tijdsverschil om 12 uur het Zuid-Afrikaanse jaar inluiden, 1 uur het Nederlandse nieuwjaar en helaas 2 uur voor het Britse nieuwjaar, die hadden we niet meer gered. Om twaalf uur stonden we klaar voor de nieuwjaarsduik in het zwembad! Dit is mijn derde keer oud en nieuw vieren in warm weer, het blijft een bijzondere en warme ervaring. Ik ben benieuwd waar in de wereld ik het volgende jaar inluid.

Mijn verjaardag en afscheid vieren

Er viel heel wat af te vieren de afgelopen dagen zoals je wel kunt lezen. En uiteraard hoort de braai daar weer bij! Omdat mijn familie de 3e vertrok en Andrews broer, schoonzus en famile de 1e arriveerde, heb ik een braai feest georganiseerd op de 2e. Een afscheidsfeest en tegelijk ook maar een verjaardagsfeest, want op mijn eigen verjaardag ben ik binnenkort in Londen, ‘all by myyyyyselllffff’. Toen we samen de lijst met mensen opstelden, kwamen we wel rond de 150 mensen uit. Omdat het hier zomervakantietijd is zijn de meeste mensen er niet. Toch kwam een derde opdagen. Dan denk ik waar komen al die mensen vandaan? Ik heb niet eens een baan gehad… Het was echt geweldig en super dat mijn ouders en broertje er ook bij konden zijn zo, om mensen te ontmoeten. Dan weten ze later als ik het over iemand heb oh ja die heb ik ontmoet! We mochten het feest bij Robert en Celeste thuis houden, dat was echt heel lief. Ze hebben een groot huis en een grote achtertuin. Ik heb nog een speech gehouden om mensen te bedanken. Ik sloot af met ‘I am determined to be cheerful and happy in whatever situation I may find myself. For I have learned that the greater part of our misery or unhappiness is determined not by our circumstance but by our disposition.’

En we braaien maar en braaien maar

Mijn ouders en broertje wilden Zuid Afrika ontdekken. Nou dat houdt dus twee dingen in 1) de prachtige natuur verkennen en 2) de super lieve mensen leren kennen tijdens het cultureel ‘ingebakken’ braaien! Na kerst zijn we direct de huurauto in gestapt en heb ik ze rondgetourd aan de linkerkant van de weg door Zuid-Afrika. Gezellig met zijn vijven. Ook hier hoorde ik de ooh’s en aah’s regelmatig vanaf de achterbank. Zuid-Afrika is echt een prachtig land, heel mooie natuur! We hebben op heel wat plaatsen even de auto gestopt om van de prachtige natuur te genieten. Het hoogtepunt vond ik wel mijn broertje die besloot om van de hoogste bungejump te springen. Knap hoor! Ik gaf hem wat instructies aangezien ik vier jaar geleden ook met mijn tenen over de brug stond om tien seconden later te springen. Laurens is nog nooit in het vliegtuig geweest en heeft nog nooit zo’s reis als deze meegemaakt. Ik vond het heel stoer van hem en was dan ook super trots dat hij de sprong had gewaagd! Overigens een paar dagen later in het safaripark zegt ie dat ie wel zijn nieuwe huisdiertje wil knuffelen, de cheeta. Dus hupsakee, de kooi in samen met de begeleider en aaien maar! Ik vond het heerlijk om samen met Andrew, mijn ouders en broertje zo rond de 1200 kilometers rond te touren, met Guus Meewis in de cdspeler. En we hebben mijn gezin wel 5 keer laten braaien. Toen we in het safari park gingen overnachten, hebben we wel twee keer gebraaid, haha we noemden mijn broertje de braai master. Hij had de braai technieken al aardig onder de knie gekregen! 

Familie Pearce en van der Beek bijna compleet

Op nieuwjaarsdag kwamen Andrews broer en schoonzus vanuit Singapore aan op het vliegveld in PE. Als mijn broer en schoonzus er nu bij konden zijn, waren beide families compleet! Zij kwamen om aanwezig te zijn voor Harry’s 80ste verjaardag. Harry is een ‘family friend’ van de Pearces. Eigenlijk een soort oom voor Andrew en zijn broer, hij kent beide jongens al vanaf hun geboortes. Dachten we dus dat een vier uur durende lunch aardig lang was, nou de lunch die we hadden georganiseerd voor Harry duurde bijna negen uur! Het startte om twaalf uur, Andrew, zijn broer en vrouw, ouders, familie van mijn schoonzus, mijn familie en een aantal vrienden van Harry kwamen allemaal in drie delig pak en nette jurken in het veel te warme zaaltje van het vijf sterren ‘Beach hotel’, waar de airco het niet deed omdat er uiteraard een baba een of ander onderdeeltje van de airco nog niet opnieuw had besteld. Toen we bij het hotel aankwamen vroeg mijn broertje, hoe gaat het nu? Ik had hem al even gewaarschuwd dat het nog wel even kon duren voordat we het toetje op hadden. Mijn ouders en broertje moesten die dag om vijf uur op het vliegveld zijn om via Johannesburg naar Amsterdam terug te vliegen. Tot over een paar weken, want mijn moeder is binnenkort jarig. Een 50 minuten retourtje naar Amsterdam gaat net even wat makkelijker! Het kaasplankje en de koffie moesten ze dus maar overslaan. Zo rond vier uur gingen we snel even bij ons thuis langs om nog even te douchen en de winterkleren aan te doen. Om vijf uur zwaaiden we ze uit en gingen we direct terug naar het hotel. De kaasplankjes waren net geserveerd en de koffie met cognac moest nog gebracht worden. Veel hadden we niet gemist dus! Zo tegen negen uur gingen we allemaal naar Wendy’s huis om het feest voort te zetten. Andrews broer en zijn vrouw blijven tot de 9e en ik vlieg de 13e. Dus nog maar even… and off we go!

Inpakken maar!

Het is dubbel om te vertrekken. Fijn dat er nieuwe mogelijkheden zijn, lastig om hier hetgeen ik heb opgebouwd weer achter mij te laten. Maar gelukkig bestaat skype, facebook, whatsapp en email. Het is weer loslaten en open staan voor iets nieuws. Ik heb er alle vertrouwen in dat het allemaal op zijn plek zal vallen. Hoewel een baan niet gelukt is, heb ik wel degelijk wat opgebouwd hier. Ik vind het wel spannend. Maar deze ervaring, en met name dat feest waarbij ik opeens 150 mensen op de gastenlijst had staan, leert me wel: ik ben niet verlegen als het gaat om mensen ontmoeten. Dat komt wel goed in Londen als ik in het begin in mijn eentje bij Andrews familie verblijf. Ik heb de tijd van mijn leven hier gehad en ik heb veel nieuwe vriendschappen kunnen opbouwen. En ook al ga ik de eerste weken even alleen om een baan te regelen, ik ben niet alleen. Op Johannesburg word ik bij de aankomsthal opgewacht om de vier uur overstap tijd te overbruggen met een kopje koffie, en ook in Londen wordt ik opgewacht door Andrews familie. Het is tijd voor nieuwe rondes, nieuwe kansen. Alles verandert constant in het leven, maar God blijft gelijk. En ik stel mijn vertrouwen er dan ook op dat Hij ons samen leidt.

 Tijd om mijn backpack met kleding en wat prularia te pakken, op naar Londen. We verkopen alle inboedel, of geven het weg. We logeren dus eerst even bij Andrews oom en tante. Zodra we weten waar we willen gaan wonen huren een gemeubileerde woonruimte in de hoofdstad van Groot Britannie. Die backpack heeft al heel wat kilometers afgelegd! Ik weet nog precies het moment in Groningen dat ik mijn backpack bij de Perry Sport aan de Vischmarkt had gekocht voor een welverdiende vakantie naar Thailand als cadeautje voor mezelf voor het behalen van mijn Master. Nooit geweten dat ie de halve wereld rond zou gaan. Flashbacks;

-De gloednieuwe-backpack in de tuk tuk onderweg door nauwe straatjes naar het hotel in Bangkok, tijdens mijn eerste reis naar Thailand in 2007. Dit als cadeautje voor mezelf na vier jaar hard studeren. Als basisschool leerling had ik tijdens de interessante aardrijkskunde lessen over Azie, nooit verwacht dat ik daar ook daadwerkelijk heen zou gaan. De wijde wereld in met enkel bagage op mijn rug. Geen idee dat ik daarna nog wel 2 keer terug zou komen naar dit fantastische land.

-De nog-steeds-nieuwe backpack hier in PE in een wijk verderop onder het bed in het vrijwilligershuis, toen ik voor het eerst van mijn leven voor een maandje in een sloppenwijk ging ervaren hoe mensen zo tevreden kunnen zijn met het beetje wat ze hebben. Het was een behoorlijke uitdaging, best confronterend zo al die armoede. In 2010 had ik nooit verwacht dat ik uiteindelijk hier in PE voor een tijdje zou belanden. 

-De een-beetje-nat-geworden backpack in het bootje op weg naar het duikersoord genaamd Perhentian Island in Maleisie in 2010, toen ik tijdens mijn backpack en vrijwilligerswerk trip zes landen in Zuid-Oost Azie bezocht. Nooit geweten dat ik duiken zo leuk vond en ik het jaar erop mijn duikersbrevet in Vietnam zou behalen.

-De stoffige backpack in de hut van het Cambodjaanse gastgezin waar ik logeerde tijdens mijn vrijwilligerswerk. Nooit geweten hoe goed ik het als Nederlander heb, met al mijn opties en mogelijkheden.

-De backpack driedubbel van voren en achteren, binnenste buiten gecheckt op het vliegveld in Tel Aviv, vanwege de enorme strenge controle. Nooit geweten

-De backpack ergens onderin gestouwd in de bus langs de Mekong rivier in Vietnam in 2011, ik besef nu pas hoe geweldig het was om al die reizen te maken als single. Waarom zitten wachten tot je uiteindelijk iemand vind die mee wil?

-De inmiddels ietwat versleten backpack achterin de auto onderweg naar vliegveld Dusseldorf met mijn ouders en broers die mij brachten april in 2012, op weg naar Zuid-Afrika voor een nog niet vastgestelde tijd

-De stoffige en met 1 rits gebroken backpack in de homestay op het platteland in Thailand in 2012, toen ik  met Paulette en een Amerikaans stelletje daar verbleef. Haha Paulette vroeg zich af waar mijn half Britse half niet definieerbare (=Afrikaans Engels) accent vandaan kreeg toen we met de Howdy How are you Amerikanen aan het kletsen waren. Nooit geweten dat dat Britse accent goed van pas komt nu ik met een Brit getrouwd ben

-De goed schoongemaakte backpack bij aankomst van mijn met Nederlandse vlag bedekte ouderlijke huis toen mijn ouders mij verwelkomden in Nederland eind 2012

-De backpack in begin 2013 naar ons nieuwe huis, na onze huwelijksvoltrekking in Kaapstad

-En dan nu, de backpack in onze woonkamer, tijd om deze over een week achter in de auto te doen op weg naar het vliegveld… and off we go!