24 Foutje, bedankt?

Tussen de Life Coaching studie en de banenjacht door, schrijf ik nu weer even een update. Lekker met een bakkie Groningse vers gemalen koffie naast de laptop, gekregen van mijn oud huisgenootjes toen we ze in Groningen gingen opzoeken. Wat was het geweldig om bij mijn broers bruiloft te zijn geweest! Zijn we net terug van die geweldige reis naar de UK en NL, komen we na al uren op zittend de plakkerige vieze gemeentehuis stoeltjes erachter dat we voor het proces voor een werkvergunningsaanvraag alleen maar verder zijn dan bij af. Welkom terug in Afrika! Er was, nadat het system 4 maanden plat lag, een foutje gemaakt 1200 kilometer verderop in Pretoria: verkeerde bedrijfsnaam op het stickertje in mijn paspoort. En nu mag alles opnieuw worden aangevraagd. Wordt dat weer 7 maanden wachten, in plaats van de voorgeschreven 6 weken? Haha. Hoe vaker we naar het gemeentehuis gaan, hoe verder we weg zijn van wat we willen bereiken. Je kunt hoog of laag springen, maar als die baba of mama achter de balie geen zin heeft om je te helpen, doet hij of zij dat ook niet. Of als ‘het systeem’ die dag weer eens niet werkt, of als een collega aan de andere kant van het land iets niet goed heeft ingevuld, ze bij de post voor de zoveelste keer staken of brieven kwijtraken, dan kan die persoon achter de balie van het gemeentehuis er ook niets aan doen. Opeens besefte ik me, wow hoe moet dat zijn als je in een ziekenhuis bent in verband met een ongeluk of een vreemde pijn. Dat de persoon in de witte jas achter de balie je dan ook vertelt, ‘sorry, maar dit is het probleem met je lichaam en we kunnen je niet helpen’. Wat als je opeens ongeneeslijk ziek bent? Wat als? Dan besef ik me wel goed dat er zoveel dingen zijn waar ik wel heel dankbaar voor ben. En tsja, niets-maar-dan-ook-niets is goed gegaan daar met mijn aanvraag papieren. En daar zijn we stiekem ook blij mee ook, want dat maakt het inmiddels gekweekte verlangen om naar een stabieler land te verhuizen waar de dingen wat beter werken ook al is er bagger veel regen, een recessie en woont iedereen hutje mutje op elkaar, alleen maar groter. Liever de problemen in het meer stabiele UK met onze EU paspoorten, dan de problemen hier. Zo jammer dat we door deze financiele situatie gewoon geforceerd zijn om te moeten verhuizen. Nice try, maar dus nog steeds onbetaald werk. Daar schrijf ik zometeen meer over, want ik focus me veel liever op de dingen die wel goed gaan en waar ik juist van geniet! Want je zal vast zien dat mijn eerste blog vanuit de UK vol dingen staat waar ik ook wel weer iets op aan te merken heb, haha.

Andrew the guide

Ruim een maand geleden vertrokken we naar Europa voor de bruiloft van mijn broer. Komen we een weekje eerder op London Heathrow aan om te netwerken, merk ik opeens dat Andrew in de vijfde versnelling gaat. Drie dingen tegelijk doen, de neus wat hoger in de lucht zoals de gemiddelde Brit en ondertussen snel lopen. ‘’Wat ben jij nou aan het doen?’’ vraag ik. Oh nee dat is een knop in mijn hoofd die nu om gaat omdat ik hier ben. Haha, Andrew is al best vaak in Engeland geweest omdat zijn broer daar woonde en dan gaat hij dus blijkbaar over op de snellere westerse modus. Hoewel hij als Zuid Afrikaan toch wel de snelste Zuid Afrikaan in zijn denken en handelen is ie ik ken. Dus hup van trein naar bus naar underground en binnen no-time staan we voor het door Andrew geboekte centraal liggende hotel. Erg handig, want hij had dit deel van de reis geregeld. Ik hoefde hem dus alleen maar te volgen door de gangen van de underground. Ideaal.

Wat hadden we een lol in Engeland! Andrew had een superleuk programma in elkaar geknutseld! Kriskras door Londen. Zowel per boot, per in hardloopschoenen gehulde voeten, underground, rode bus, trein en ook per mega luxe Mercedes, want we gingen stappen in hartje Londen met een vriend die Mercedes auto’s verkoopt en een auto van de zaak meehad. Van die veel te bruine zonder schuimlaag bier in een longdrinkglas in zo’n stamkroeg uittesten. Vier uur thee met scones. Haha, ontbijten met spek, eieren en bonen. We hebben een week in een hotel gezeten en een paar nachtjes bij vrienden van ons in St Albans. Ik ben zelf ook een paar keer in Londen geweest (oa met oud en nieuw) toen ik nog in Nederland woonde, maar dat was dan vooral de toerist uithangen. Dit deel van de reis was een meer soort van zien-we-onszelf-hier-wonen onderzoek. We hebben met veel mensen genetwerkt en dingen gedaan die je zou doen als je er zou wonen. Omdat we beiden van hardlopen houden, hebben we dat daar meteen ook maar gedaan bij die parken bij Buckingham Palace. Super leuk om te doen! Veel gebruik maken van de Underground zoals de gemiddelde Londenaar. Handenvol locals ontmoeten. Op bezoek bij de Ikea waar Andrew nog nooit was geweest, om alvast inspiratie op te doen. Het viel Andrew op hoe veel keus er is en goed de kwaliteit was ten opzichte van meubels in Zuid-Afrika. En de lage prijzen. Het valt mij op dat je hier in Port Elizabeth alleen jaren 90 meubels kunt krijgen met de prijs van 2013. Alles moet per schip verstuurd worden naar het meest zuidelijke puntje van de aarde, vandaar hoge prijzen. Dus de Ikea app staat al op de tablet, ter inspiratie! Heerlijk zo over de Londense straten wandelen, hippe kleding in de etalages te zien (wat ze hier in PE ook niet echt kennen), hippe mensen te ontmoeten. En ik kon alleen maar denken ‘Now we are talking!’ Ik voelde me er echt thuis. Het was heel bijzonder om voor mij te zien hoe er zo, een paar duizend kilometer verderop een hele nieuwe wereld voor mij open ging. Veel overeenkomsten met Nederland, inmiddels is mijn Engels al zo goed bijgespijkerd dat dat ook niet echt problemen meer oplevert. Nieuwe Britse familie in Londen, nieuwe Britse vriendengroep. Met vijftig universiteiten in Londen, voor mij een heel nieuw aanbod voor banen. Er zijn heel veel Zuid Afrikaanse vrienden en vriendinnen van Andrew die de stap hebben gewaagd in tijden toen het wat makkelijker voor ze was om naar Engeland te emigreren. Omdat het zo’n zooitje ongeregeld is met de overheidspapieren in Zuid-Afrika, heeft Engeland sinds kort strengere regels voor mensen met enkel een Zuid-Afrikaans paspoort om te emigreren naar Engeland. Ik heb laatst een verhaal gehoord dat er een blanke man zijn nieuwe paspoort met een pasfoto van iemand met een donkere huidskleur ophaalde bij het gemeentehuis. Ehh tsja… Vroeger was het veel makkelijker om als Zuid-Afrikaan een werkvisum voor de UK te krijgen. Echt sneu, want voor veel Zuid-Afrikanen is er niet echt een andere optie dan het er het beste van maken in hun eigen land met alle hekken om de huizen en customer care service en government service die niet echt werkt. Dus, zien wij ons verhuizen naar de UK? Absoluut. Meer mogelijkheden voor werk. Meer veiligheid. Ik heb liever de terrorisme dreiging met meneer de agent die trots is op zijn baan en zij werk naar behoren uitvoert, dan de dagelijkse strijd hier met criminaliteit en baba de agent die niet echt blij is met zijn baan en dus ook graag zijn ‘sweet time’ neemt. Uberhaupt geen baba’s in de parken en straten waardoor je gewoon veilig kunt fietsen en wandelen. Openbaar vervoer dat op tijd vertrekt en veilig genoeg is om gebruik van te maken. Bewegingsvrijheid. Oude straten, cultuur, sociale voorzieningen, het is eigenlijk zo’n beetje hetzelfde als Nederland maar dan net even anders! Maar goed, 50 minuten in het vliegtuig en ik ben in eigen land! Ik zie ons al vakantietripjes maken naar Nederland. Of met kerst in de zomer in Zuid-Afrika even op bezoek bij mijn schoonfamilie. En ja, ik ben me ervan bewust dat de dingen die ik in Zuid-Afrika wel heb, ik niet in de UK zal hebben. We bereiken nooit perfectie! En er is altijd wel wat in het leven wat we missen....

Zo zie ik dat nu ook, de afgelopen 1.5 jaar. Ik ben altijd een hoge presteerder, geweest, al vanaf mijn  studietijd. Hup een bachelor, master en nog snel een eenjarige versnelde bachelor erachteraan. Snel dingen doen, hard werken. Ik haalde veel voldoening uit de prestaties die ik neerzette. En dan nu heb ik dat door omstandigheden buiten mezelf met het gemeentehuis opeens moeten opgeven. Juist daardoor ontstaat er weer ruimte om in andere gebieden te groeien. Dus dan heb ik me maar vooral op die nieuwe vlakken gericht. En wat aandacht krijgt; groeit. Onze nieuwe hoofdstuk in de UK zal compleet anders zijn. Dan is het ook weer dingen opgeven vanuit Afrika, maar daar komen dan ook weer nieuwe dingen voor terug. Zoals nieuwe mensen en nieuwe cultuur leren kennen, meer veiligheid, beiden kunnen werken (hoewel het met de crisis natuurlijk ook een vraag is of we meteen leuke banen kunnen vinden), goede sociale voorzieningen. Conclusie: we are on the same page, we kijken naar een nieuw avontuur uit! We zijn blij voor de mogelijkheid om samen in Londen te zijn geweest om sfeer te proeven. Nu hopen we dat we vanaf PE werk in Londen kunnen vinden, anders wagen we de stap om zonder banen naar de UK te verhuizen.

Cora de gids

Eenmaal weer terug op het Londonse vliegveld was het zover; binnen een uur zouden we de Nederlandse grond weer betreden en een dikke groepsknuffel geven aan mijn gezin. Ik vond het zo leuk dat ze allemaal speciaal naar Schiphol kwamen, een betere start van ons bezoek kon niet beter! Nadat ik begin dit jaar met mijn peper dure niet-wijzigbare vliegticket niet naar Nederland mocht vliegen omdat ik vast zat vanwege kwijtgeraakt spouse permit, was het toch wel een heel fijn gevoel om even weer in eigen land te kunnen buurten!

Het was heel bijzonder om mijn familie te zien op Schiphol. Haha, mn ouders, broers en schoonzus stonden vol verwachting klaar bij de aankomst deuren maar blijkbaar zijn wij bij andere deuren eruit gegaan. Dus toen stonden we opeens achter hen! Welkom in Nederland! Het land waar onze tweede helft van familie, vrienden en vriendinnen woont! Hoe vaak we hier in Andrews woonplaatsen Port Elizabeth en Kaapstad zeggen, we komen tijd te kort om met alle vrienden en familie af te spreken. Zeker met Andrews baan als kerkleider, hij kent gigantisch veel mensen dankzij de drie kerken waar hij heeft gewerkt de afgelopen twintig jaar. Dan herrinner ik Andrew eraan dat dit dan nog maar de helft is van de mensen om ons heen, want in Nederland zit de rest! Ik breng dan ook regelmatig avondjes door op skype om, onder het genot van een kopje Pickwick thee die ik dan speciaal bewaar voor dat soort avondjes, even weer in het Nederlands op de hoogte te worden gebracht door mijn ouders, familie en vriendinnen.

Andrew kon het stokje doorgeven, vanaf nu was ik ’in charge’ en kon hij de tourist uithangen. Ideaal omdat ik natuurlijk weet hoe het openbaar vervoer werkt, waar alles is, welke dingen je kunt doen… Zo zijn we met een groepje mensen uit Amsterdam die we beiden kennen (Zuid-Afrikaans en Nederlands) door de grachten gevaren en sliepen we in een drijvend hotel genaamd Botel. Dan hoor je die Zuid-Afrikanen hier ja dat zou ik ook doen met een land dat 2/3 beneden zeespiegel ligt! Verder hebben we in Rotterdam een haventour gehad van de vader en broer van onze schoonzus die daar beiden werken en hebben we een familiedagje gehouden in het openlucht museum van Arnhem. Uiteraard stedentripjes met de trein, bus en ideal geregelde OV-fietsen; dagjes, Amsterdam, Utrecht, Rotterdam, Den Bosch, Gorinchem, Zwolle en Groningen. Terrasje pakken met mijn beste vriendin in Enschede, haha zij opeens met een kerel naast haar en ik dus ook! Grappig hoe dingen kunnen veranderen. Leuk om haar nieuwe vriend te ontmoeten. Dagje grootouders bezoeken, dagje relaxen in de sauna. Bezoekjes aan mijn oude basischool en middelbare school. Even een blik werpen in de universiteitsgebouw van Groningen. Ochtendjes koffie drinken met vriendinnen. Middagje met verse ingredienten van de Vischmarkt, picknicken en in slaap vallen op de steiger aan de Hoornsemeer in Groningen. Iets wat Andrew nog nooit heeft gedaan, want in Zuid-Afrika slaap je zelfs licht in je eigen met alarm aangezette huis, in verband met stel als je iets hoort wat lijkt op een inbraak. Avondjes eten met middelbare school vriendinnen, oud huisgenootjes en familie. Internationale kerken bezoeken en koffieafspraken met kerkleiders om te netwerken. Potjes kolonisten met mijn ouders. En overal tussendoor zodra we weer zo’n kar tegen kwamen haring happen omdat Andrew dat zo lekker vindt. Drop vond die ook heerlijk, maar het was wat minder lekker toen er een vulling uit zijn kies viel. Dus dan ook maar even bij de tandarts langs, bleek dat het gat zo diep was in de verstandskies dat ie getrokken moest worden. Echter zouden we twee dagen later direct door naar Kaapstad vliegen in verband met een grote conferentie die Andrew zou leiden. Dan sta je liever niet met een opgezwollen mond, strak onder de pijnstillers op het podium je praatje te houden! Dus dan maar een noodvulling. Die middag aan de half vloeibare erwtensoep van de V&D. Verder aan de Hema rookworst, appelflappen, makreel, speculaas, monchoutaart, stroopwafels, marsepijn, sultana koeken, pindakaas, Groningse kaas, pepernoten, zoute en zoete drop, beschuit met blauwe muisjes, eierkoeken, appelstroop, Gorinchemse appeltaart, gourmetten, eierkoeken, kibbeling, zoethout drop, ontbijtkoek, verse zalm, mosterdsoep, poffertjes..... een unieke Nederlandse ervaring!

Iets wat me wel opviel dat we beiden een andere cultuur hebben, was tijdens het ontbijt. Haha. Andrew ‘s ochtends aan de eieren, spek, champignons, worstje, bonen en tomaten terwijl het voor mij een paradijs was, eindelijk weer lekkere boterhammen, bolletjes, croissantjes en mueslibolletjes, verse jus. Mjum mjum. Op weg terug naar Zuid-Afrika had ik dan ook wat overgewicht op mijn buikje zitten maar ja, dat lopen we er dan weer heel hard af tijdens het hardlopen haha. Dan merk je wel in Nederland hoe veel meer gevarieerd het eten is ten opzichte van Zuid-Afrika.

Het hoogtepunt was natuurlijk de bruiloft van mijn broer. Heel bijzonder om daarbij aanwezig te kunnen zijn! Ah het is zo’n mooi stel samen. Ben zo trots op ze! Het was echt een prachtige dag en ze zagen er zo mooi uit! Ze gingen trouwen op het stadhuis en ‘s avonds hadden we in een heel chique restaurant met de twee gezinnen gegeten. Deze dag had ik voor geen goud willen missen! Ze verwachten de baby in februari, spannend dus! Alles gaat goed met de zwangerschap. Ze is inmiddels al over de helft. Andrew en ik hebben ze een canvas gegeven van een van de photoshoot foto’s. Handig; via internet kreeg ik de foto doorgestuurd die ze wilden hebben, huppa even sepia van maken en uploaden maar via de website en hun adres invullen. Paar dagen later was ie in de bus, ideaal!

Terug naar Afrika

Na het uitzwaaien van mijn ouders op Schiphol stapte ik met frisse tegenzin weer terug in het vliegtuig. Zucht. Het was natuurlijk veel te kort. Heerlijk om weer even te updaten met de mensen die mij zo dierbaar zijn. Het was zo fijn om even terug te zijn, waar je precies weet hoe alles werkt! En weten dat alles veilig is en doorgaans goed geregeld, waar ik al mijn familie en vriendinnen heb versus terug gaan naar een land waar ik me soms behoorlijk vast heb gevoeld met niet mogen werken, alle alarmsystemen en hekken en de vele onvoorspelbare tripjes naar het gemeentehuis. Hoewel, laat ik de boel nu niet overromantiseren in Nederland… want er waren ook dagen, met name in de winter met de regen en grijze lucht, waarin ik sleur ervoer. Zoveel te doen, in zo weinig tijd… Omdat de standaard bij ons Nederlanders veel hoger ligt, alles werkt en betrouwbaar is, ontstaat er weer een mate van voorspelbaarheid en heel hoge verwachtingen. Tis overal wat, je moet er zelf maar gewoon het beste van maken. En per slot van rekening, je hebt alleen het hier en nu.

Via een 5 uur Dubai tussenstop, vlogen we naar Kaapstad. Even een bakkie koffie doen met Corine, mijn nicht. Ze stond op het vliegveld op ons te wachten en gaf ons een Dubai by night tour. Het was leuk en inspirerend om onderweg in de auto met haar te kletsen. Want zij heeft met haar man al over de halve wereld gewoond. Toen ze op Cyprus woonden en beiden aanvoelden dat het met de economie daar slechter ging, hebben ze de stap gezet om voortijdig naar Nederland terug te gaan. Je wilt niet tot de laatste minuut wachten, door al je spaargeld heen bent en dan met alleen genoeg geld voor twee tickets naar een stabieler land gaan. Hoewel Nederland niet voor hen nummer 1 op het lijstje was, zijn ze toch gegaan. En gelijk bij de eerste werkdag van de baan van haar man, werd de vraag gesteld, zou je in Dubai willen werken. Dus nu wonen ze in Dubai. Op basis van de gesprekken met Zuid-Afrikanen die nu in Londen wonen en haar verhaal, denken we, als zij het kunnen, kunnen wij het ook. Per slot van rekening is het maar een vlucht van ons vandaan. We hebben elkaar. En heb ik al eerder de stap gewaagd om naar een ander land te gaan.

Conferentie in Kaapstad

Door naar Kaapstad, inmiddels hadden we 36 uur geleden de hotelkamerdeur in Amsterdam dichtgedaan. ‘s Avonds laat kwamen we aan, de volgende dag was Andrew druk bezig met zijn collega’s om de laatste voorbereidingen te treffen. Ik had met twee vriendinnen afgesproken die dag. En tussendoor, zat ik uuuuren in mijn eentje in hetzelfde koffietentje, omdat ik geen auto had. Lekker om even de reis te verwerken. Zoveel indrukken. Het deed me wel even denken aan de momenten met backpackreizen die ik alleen heb gemaakt. Soms had ik van die momenten dat je gewoon even met jezelf wilt zijn. Een fruitsapje op de tafel en blik op oneindig. Heerlijk.  

Ongelooflijk hoe Andrew die avond de conferentie leidde. Geen idee waar hij de energie vandaan haalde haha. De volgende dag vlogen we terug naar PE, samen met een collega van Andrew. Op het vliegveld waren er baba’s van South African airways die gratis je koffer gingen sealen. Ik dacht mwah er zit een slot op mijn koffer, dat zit dus goed. Ik keek er nog eens naar en bedacht me, waarom doen ze dit gratis? Juist, blijkbaar zijn er problemen met hun ground staff, worden er hier en daar slotjes opengeknipt, gaan koffers open en worden er spullen gestolen. Hoor ik van Andrews collega een verhaal, dat toen hij een keer terugkwam van Londen, het slotje van zijn koffer af was. Gelukkig niets gestolen, maar de tandafdrukken stonden in de dure half opgegeten Britse chocoladerepen die hij speciaal voor zijn familie had gekocht. Okay, welkom in Afrika!

Nice try

Zaterdagavond laat kwamen we weer terug in PE. Zondag tijdens de twee kerkdiensten kwamen de mensen vol enthousiasme op mij af, zo blij omdat ze ons zo hebben gemist en dat we weer ‘thuis’ waren. Hoe lief ook bedoeld, ik kon alleen maar denken aan de heimwee die ik voelde naar Europa, naar mijn ‘thuis’ land. Tot op de dag van vandaag droom ik in het Nederlands, over Nederlandse dingen. Haha. Geef het nog even de tijd en het gaat wel weer over. Ik herinner me er steeds maar aan om me te focussen op alles wat ik hier wel heb. Om te genieten van het hier en nu, onderweg in de voorbereidingen voor de verhuizing. We zijn beiden aan het solliciteren vanaf hier. Zodra een van ons een baan heeft in Londen, vertrekken we. En duurt dat lang, dan verhuizen we zonder banen en gaan we vanaf Londen op zoek naar werk. Ok het is een risico, maar het risico om hier te blijven zitten en uiteindelijk het huis te moeten verkopen om geld te hebben waar we van kunnen leven… dat risico is veel groter.

Tussen het studeren en solliciteren door, naar het gemeentehuis om te vragen naar de huwelijksakte en de werktoestanden ‘Hoeveel heb je er nodig dan print ik ze even’ ‘Huh? Nu kan het dus gewoon wel met die huwelijksakten?’ Toe maar weer. En met de workpermit kregen we dus het antwoord ‘Oh, ze hebben in Pretoria de permit veranderd van spouse permit naar visitors permit en het bedrijf waar je voor wil werken, tsja de verkeerde naam staat er op ’’ ‘’Oh, dus dan moeten we alles opnieuw inleveren… en weer wachten? ‘’ Wel een baan, maar geen inkomen… Staan we daar met een extra dikke stapel door het politiebureau gecertificeerde papieren al in actie om de hele meuk maar nog een keer in te leveren… We dachten laten we dat maar iedere keer meenemen, voor de zekerheid als er weer wat fout gaat. Want ja ze kunnen zo opens zeggen dat je een tweevoudig exemplaar van welk formulier of paspoort kopie, gezondheidsverklaring blablablabla nodig te hebben. De regels blijven maar veranderen dus je kunt maar beter alles in 3 voud meenemen. Leveren we alles opnieuw in, blijkt het geprinte bankschrift van de vorige keer toen ik de boel inleverde, te oud te zijn.  ’’Sorry, moeten we dus dan weer later terug komen en in de rij staan voor een paar uur?’’ vraagt Andrew. Ik zeg al helemaal niets meer als ik op het gemeentehuis ben, want ik schijn veel te directe vragen te stellen en dan gaat het process alleen maar meer bergafwaarts. Om legaal (aangezien er zoveel illegalen hier wonen en ook nog eens zwart verdienen) geld te kunnen verdienen als echtgenoot van een Zuid-Afrikaan moet je naast de overige 20 formulieren je bankschrift inleveren bij het gemeentehuis, dat je genoeg geld op je spaarrekening hebt staan. Zo niet, dan mag je geen aanvraag indienen om te kunnen werken. Maar…. Wat als je spaarrekening dusdanig laag is en dat dat ook de reden is dat je daarom graag wilt werken…. ‘’Sorry not enough money, means no application’’. Ja. Oftewel ruim anderhalf jaar verder, en nog steeds zit ik met mijn goede gedrag en een spaarpotje, die enorm is geslonken, op de bank te wachten om bij het zoveelste bezoekje aan het gemeentehuis (want je moet er steeds langs gaan om te vragen hoe ver ze zijn, no ways dat ze jou bellen of smsen) erachter te komen dat er niets gebeurt. Middenin het proces van twintig duizend verschillende papieren die weer ingevuld moeten worden, loopt Garfield (dat is de enige blanke man achter de balie bij het gemeentehuis, en ja Andrew en ik noemen hem Garfield, die kat met van die glazige ogen) voor de zoveelste keer voor minstens 5 minuten weg zonder ons te vertellen waarom…. Andrew fluistert in mijn oor: ‘’Let’s get outta here’’. Ik dacht ja prima laten we het gemeentehuis maar weer uit lopen om naar een internetcafe te gaan en mijn meest recente bankafschrift te printen… Maar nee, Andrew bedoelde ‘Out of Africa’. Wanneer je echt alles hebt geprobeerd…. Dan zit er niets op, dan geforceerd het land te moeten verlaten omdat dit gewoon niet werkt.  Nice try!

Een product van je keuzes

Je kan niet zeggen dat het leven saai is! Ik ben zo enorm dankbaar voor het avontuur en alle leuke dingen die ik mee maak en de trouwring die ik draag. Want die wegen niet op tegen de irritante, come back tomorrow ervaringen. Mijn tijd hier in Zuid-Afrika die mijn ogen hebben doen openen. De realisatie dat we nou eenmaal niet alles in de hand hebben, maar ja. Er is ook zoveel moois dat mij overkomt. En het is een keuze om je te focussen op het positieve.

Op de fiets gingen we een rondje langs de Ijssel in Zwolle, om mijn standaard rondje hardlopen door de bossen en langs de dijk te laten zien. Dit 6 kilometer tochtje deed ik dus in mijn eentje en ja met muziek vanaf mijn telefoon. Alles was oh en ahh en amazing, this is incredible, I am so enjoying this! Ook fietsten we langs het appartementje in de binnenstad van Zwolle, dat ik 2 jaar geleden wilde kopen. Ik zei ‘zie je dat huis daar? Op exact dezelfde plek stond ik destijds met een vriendin, te wachten op de makelaar die wat aan de late kant was. Hij zou het huis laten zien. Tijdens het wachten zei ik ‘Oh trouwens ik ben uitgenodigd door een vriend om de kerstvakantie in Zuid-Afrika door te brengen. Zal ik een ticket boeken?’ Zij zei ‘Nee joh, investeer je geld in dit appartement, veel betere keus!’. Ik ben zo blij dat ik dat huis niet heb gekocht, helemaal omdat ik mijn baan drie maanden later kwijtraakte.

Zo hebben Andrew en ik ook in Groningen door het Noorderplantsoen gefietst. Haha hij vond dat fietsen ook helemaal geweldig. Ook deze plek is bijzonder voor mij. Tijdens de Noorderplantsoenloop, een weekje later nadat ik dat appartementje in Zwolle had bekeken, kreeg ik opeens de ingeving, waarom ga ik niet naar Zuid-Afrika met kerst? Na de run heb ik Andrew gesmst, okay, ik ga de tickets boeken.

Best raar, maar je leven is een product van je keuzes! Ben benieuwd welke keuzes wij binnenkort gaan maken op basis van wat zich allemaal aan zal dienen!